Varðmenn á múrum.

Allt frá dögum Abrahams, Ísaks og Jakobs hefur Guð valið sér land og þjóð til að opinbera tilgang sinn fyrir mannkynið. Ísrael er ekki aðeins landfræðilegur staður, heldur lifandi vitnisburður um trúfesti Guðs við orð sín.

Ritningin er full af loforðum um uppreisn og varðveislu Ísraels. Það er í gegnum þessa þjóð sem Orð Guðs kom til manna, og það var í gegnum þessa sömu þjóð sem frelsarinn, Jesús Kristur, fæddist inn í þennan heim.

Að skilja Ísrael er að skilja kjarnann í hjarta Guðs. Margar spádómsbækur Biblíunnar — þar á meðal Jesaja, Esekíel og Sakaría — vísa fram til þeirra daga sem við lifum nú: daga þar sem dreifð þjóð safnast aftur saman í landi feðra sinna, nákvæmlega eins og spáð hafði verið fyrir um.

Rótin ber þig.

„Þú berð ekki rótina, heldur ber rótin þig.“

Fræðsla um Ísrael — sáttmálinn, Rómverjabréfið 11, og kall Íslands sem þjóðar — er á leiðinni. Greinar eru skrifaðar af sannfæringu, ekki af áætlun.

Árið 1948 varð hrjóstrugt og víðfeðmt landsvæði aftur að ríki Gyðinga. Eftir nærri 2000 ár í útlegð lifnuðu þurru beinin úr Esekíel 37 við. Þessi atburður er eitt mesta spádómlega tákn okkar tíma — skrifað mörgum öldum áður en það gerðist.

„Mannssonur, þessi bein eru allir Ísraelsmenn. Þeir segja: Bein okkar eru skinin, von okkar brostin, það er úti um okkur. Spá því og seg við þá: Svo segir Drottinn Guð: Ég opna grafir ykkar og leiði ykkur, þjóð mína, úr gröfum ykkar og flyt ykkur til lands Ísraels.“

Tilvera Ísraels í dag er sönnun þess að Orð Guðs rætast. Það kallar okkur ekki til spáspeki um ókomna tíma, heldur til þess að standa með þjóðinni sem Drottinn hefur valið — í bæn, í þekkingu á Ritningunni, og í andstöðu við þá sem vilja útrýma henni.